Fragment artykułu napisanego przez brazylijskiego historyka Paulo Vendelino Konsa z okazji 159 lat Brusque i opublikowany na stronach 24 i 25 gazety O Municipio (wydaniej 2 sierpnia 2019 r.)

– tłumaczenie komputerowe z języka portug. bez naniesionych zmian. 

Borsque - miejsce, w którym osiadło pierwszych 16 rodzin

Borsque – miejsce, w którym osiadło pierwszych 16 rodzin z Siołkowic

 

„Ma to szczęście dla tych, którzy lubią pamiętać o swoich przodkach, którzy z radością mówią o swoich czynach i swojej wielkości i którzy na końcu pięknej linii cicho nadają swoje imię.” (Johann Wolfgang von Goethe)

Pamięć i wiedza o samej historii, oprócz podburzania naszego krytycznego stosunku do życia i nas samych, są wyjątkowym i bardzo cennym dziedzictwem społeczności. Tworzą surowiec niezbędny i niezastąpiony do budowy jutra. 

Świadomość tego, kim jesteśmy i kim jesteśmy, pozwala nam z dnia na dzień kształtować to, kim będziemy lub kim możemy się stać. Dlatego rozumiemy, że istotne jest, aby „fakty przemawiały”, podkreślając ludzką cechę w epizodach historycznych i dzieląc się myślą teologa Dietricha Bonhoeffera (powieszonego przez nazistów), że „szacunek dla przeszłości i odpowiedzialność za przyszłość nadają życiu właściwy kierunek”. I z tym zrozumieniem otrzymałem od emerytowanego historyka Ayresa Gevaerda, dokładnie 30 lat temu, zadanie pisania artykułu każdego roku w tygodniu w Brusque. Jak to z synowskim zapałem śledzę determinację Gevaerda od 1989 roku. 

Przed przybyciem austriackiego barona Maximiliana von Schneéburga, wiodącego 55 niemieckich imigrantów, którzy osiedlili kolonię Itajahy 4 sierpnia 1860 roku, region był już zamieszkany. Z istniejących rekordów, niewiele, mamy informację, że Pedro José Werner (w pobliżu obecnego placu Vicente Só), Franz Salenthien (właściciel młyna Limeira) i Paulo Kelner (właściciel tartaku Pedras Grandes) byli główni właściciele ziemscy na prawym brzegu rzeki Itajaí Mirim. 

Ludność kolonii Itajahy, której terytorium obejmowało południową część Gaspara, Guabiruby i lewy brzeg Brusque, we wczesnych latach składała się głównie z niemieckich imigrantów, którzy w 1866 r. Liczyli 1333 mieszkańców.

10 marca roku łaski Pańskiej w 1867 r. Angielski kawaler dr. Barzillai Cottle, mianując Swoją Cesarską Mość D. Pedro II, wiodący 98 anglojęzycznych imigrantów, głównie ze Stanów Zjednoczonych, założył Kolonię Cesarską Dom Pedro Pedro u zbiegu strumienia Águas Claras z rzeką Itajaí Mirim. oraz terytorium obecnych gmin Botuverá, Vidal Ramos, Nova Trento (sięgające do dzielnicy Krecker w São João Batista) i prawego brzegu Brusque. Determinacja stworzenia kolonii księcia Dom Pedro zawarta jest w dekrecie cesarskim podpisanym 16 stycznia 1866 r.

W latach 1867–1869 kolonia księcia Dom Pedro otrzymała 1043 innych imigrantów, głównie anglojęzycznych.

Sesquicentennial polskiej imigracji w Brazylii:

Exodus anglojęzycznych kolonistów cesarskiej kolonii Dom Pedro był stały w 1869 roku. Miał silny wpływ na prowincję, gdy meksykańska grupa Alberto Pinzon i jego żona oraz brytyjska Margareth Boewen, Catharina Connely i Patrick Fitzgerald wyjechali w nieznane miejsce. przez władze.

Następnie imigranci innych narodowości zaczęli być kierowani przez rząd do Kolonii Cesarskiej, księcia Dom Pedro. Tak przybyło pierwszych 94 Polaków, którzy wyemigrowali do Brazylii: 16 rodzin ze wsi Siolkowice na Górnym Śląsku, która była pod panowaniem pruskim, w sierpniu 1869 roku. Zostali przywitani przez dyrektora kolonii, barona Fridericha von Klitzing Aby założyć polskich pionierów w Brazylii, Klitzing poprosił o środki rzędu 7: 894 500 USD. Polacy zostali założeni w linii pośredniej Szesnaście Lotów, w rejonie strumienia Cedro Grande i strumienia Gold.  

W pierwszym roku polskiej kolonizacji pod panowaniem księcia Dom Pedro do kolonii wkroczyło 146 Polaków. Od sierpnia 1869 r. Do września 1871 r. Sześcioro dzieci zostało ochrzczonych przez ojca Alberto Francisco Gattone. Pierwszy chrzest Polaków w regionie został odnotowany przez księdza Gattone w Księdze Chrztów: „Akt urodzenia – 14 listopada 1869 r. Ochrzciłem i nałożyłem święte oleje na niewinną Izabelę Kokot urodzoną 12 listopada, 1869 w kolonii książę Dom Pedro, prawowita córka Philippe Kokota i Izabelli Gebur, wnuk ojca Jacoba Kokota i Agnes Kanni, wnuczka matki Johanna Gebura i Francisca Pampuok, chrzestnych Thomas Sinovski i Justina Prudlo, w fide parochi Fr. Alberto Francisco Gattone, 14 listopada 1869 ”(w Book of the Baptized: Brusque 1869/1876 – rekord nr 55, strona 11).

Kolonie Itajahy i Prince Dom Pedro zjednoczyły się administracyjnie 6 grudnia 1869 r., Po odejściu prawie wszystkich anglojęzycznych imigrantów.

Ziemia nie nadawała się do uprawy rolnej, a Polacy opuścili Kolonię, kierowani przez Sebastião Edmundo Wos Saporski i księdza Antônio Zielińskiego. Wielka panika polskich prekursorów miała miejsce w lipcu 1871 r., Przenosząc się do Pilarzinho. w Kurytybie.