Dzieje siołkowickiego młyna da się prześledzić od XVI wieku aż po połowę XX wieku. To opowieść o budynku przenoszonym z miejsca na miejsce i o rodzinie, która przez pokolenia go dziedziczyła. O tym, jak dziś obejrzeć młyn, piszemy na stronie Młyn wodny ze Starych Siołkowic.
Od urbarza z 1566 roku do XVIII wieku
Najstarszy ślad to zapis w urbarzu z 1566 roku. Mówi on o istnieniu jakiegoś młyna wodnego w Starych Siołkowicach, ale nie opisuje go bliżej. Kolejne wiadomości pochodzą dopiero z XVIII wieku.
Przenosiny w 1832 roku
W 1832 roku młyn przesunięto o około 250 metrów w dół rzeki, żeby lepiej wykorzystać spadek wody. Prawdopodobnie wtedy powstała murowana część mieszkalna.

Modernizacja na przełomie XIX i XX wieku
Około przełomu wieków wymieniono najstarsze wyposażenie. Żelazne koła trybowe zastąpiły wtedy koło paleczne i cewie.
Pogrzebowie i Paweł Boronowski
W XIX wieku młyn przechodził z pokolenia na pokolenie w rodzinie Pogrzebów. W okresie międzywojennym ostatni z nich przekazał go zięciowi, Pawłowi Boronowskiemu. Był on ostatnim właścicielem młyna.
Koniec pracy około 1950 roku
Młyn przestał pracować około 1950 roku z powodu zakazów administracyjnych. Później trafił do Muzeum Wsi Opolskiej.
Zdjęcia młyna
Pytania o dzieje młyna
Kto był ostatnim właścicielem młyna?
Paweł Boronowski, zięć ostatniego z rodziny Pogrzebów.
Dlaczego młyn przeniesiono w 1832 roku?
Żeby lepiej wykorzystać spadek wody na rzece.
Kiedy młyn przestał pracować?
Około 1950 roku, wskutek zakazów administracyjnych.
Zobacz też: Historia Starych Siołkowic · Co warto zobaczyć w gminie Popielów





